ಈಡೇರದ ಆಸೆಗಳು ಮತ್ತು ವಾಸ್ತವದ ಅರಿವು: ಮಾನವ ಸ್ವಭಾವದ ದೃಷ್ಟಿಕೋನ kannada article
ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಮಾನವನ ಅಂತರಾಳದಲ್ಲೂ ಅನಂತ ಆಸೆಗಳ ಸಾಗರವೇ ಹರಿಯುತ್ತಿರುತ್ತದೆ. ಬಯಸುವುದು ತಪ್ಪಲ್ಲ, ಆದರೆ ಆ ಬಯಕೆಗಳಿಗೆ ವಾಸ್ತವದ ಅಡಿಪಾಯವಿದೆಯೇ? ನಾವು ಕೋರುವ ಆಸೆಗಳು ನಮ್ಮ ಯೋಗ್ಯತೆ, ಪರಿಶ್ರಮ ಮತ್ತು ಸಾಮರ್ಥ್ಯಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತಿವೆಯೇ? ಎಂದು ಯೋಚಿಸಿದಾಗ ಮಾತ್ರ ನಮಗೆ ನಮ್ಮ ಅಪಕ್ವತೆಯ ಅರಿವಾಗುತ್ತದೆ. “ಈಡೇರದ ಆಸೆಗಳು” ಎಂದರೆ ಕೇವಲ ತಪ್ಪು ಬಯಕೆಗಳಲ್ಲ; ಬದಲಿಗೆ ಯಾವುದೇ ಪೂರ್ವಸಿದ್ಧತೆ, ದುಡಿಮೆ ಅಥವಾ ಪರಿಣಾಮಗಳ ಅರಿವಿಲ್ಲದೇ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟುವ ನಿರರ್ಥಕ ಹಂಬಲಗಳು. ಇಂತಹ ಕೆಲವು ಮೂಲಭೂತ ಆಸೆಗಳು ಮತ್ತು ಅವುಗಳ ಹಿಂದಿರುವ ವೈಪರೀತ್ಯಗಳನ್ನು ಆಳವಾಗಿ ವಿಶ್ಲೇಷಿಸುವುದು ಇಂದಿನ ಅಗತ್ಯವಾಗಿದೆ.
ದೀರ್ಘಾಯುಷ್ಯದ ಬಯಕೆ ಮತ್ತು ಮುಪ್ಪಿನ ಭಯ
ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಈ ಸುಂದರ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಬಹುಕಾಲ ಬಾಳಬೇಕು, ನೂರೆಂಟು ವರ್ಷ ಆಯುಷ್ಯ ಹೊಂದಿರಬೇಕು ಎಂಬ ಆಸೆಯಿರುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಯಾರೊಬ್ಬರೂ ಮುದುಕರಾಗಲು ಇಷ್ಟಪಡುವುದಿಲ್ಲ. ಯೌವನದ ಸೌಂದರ್ಯ, ಶಕ್ತಿ, ಮತ್ತು ರಸಮಯ ಕ್ಷಣಗಳು ಎಂದೆಂದಿಗೂ ತಮ್ಮ ಬಳಿಯೇ ಇರಬೇಕೆಂದು ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ.
ಆದರೆ ಕಾಲದ ನಿಯಮವನ್ನು ಯಾರೂ ಬದಲಾಯಿಸಲಾರರು. ಹುಟ್ಟಿದ ಮೇಲೆ ಸಾವು ಎಷ್ಟು ಸತ್ಯವೋ, ಬೆಳೆದ ಮೇಲೆ ವೃದ್ಧಾಪ್ಯವೂ ಅಷ್ಟೇ ನೈಸರ್ಗಿಕ. ಹೆಚ್ಚು ಕಾಲ ಜೀವಿಸಬೇಕೆಂಬ ಹಂಬಲವಿದ್ದ ಮೇಲೆ, ಅದರ ಜೊತೆಗೇ ಬರುವ ಶಾರೀರಿಕ ದೌರ್ಬಲ್ಯ, ಸುಕ್ಕುಗಟ್ಟಿದ ಚರ್ಮ, ಮರೆಯಾಗುವ ದೃಷ್ಟಿ ಮತ್ತು ಜ್ಞಾನೇಂದ್ರಿಯಗಳ ಕ್ಷೀಣತೆಯನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುವ ಮಾನಸಿಕ ಸಿದ್ಧತೆಯೂ ಇರಬೇಕು. ಮುಪ್ಪಿನ ಸಂಕಟಗಳನ್ನು ಸಹಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ತಯಾರಿಲ್ಲದೇ ಕೇವಲ ಸದಾ ಯೌವನದಲ್ಲೇ ಇರಬೇಕೆನ್ನುವುದು ಪ್ರಕೃತಿಯ ನಿಯಮಕ್ಕೆ ಸವಾಲೆಸೆದಂತೆ. ಬಯಸಿದ ದೀರ್ಘಾಯುಷ್ಯದ ಜೊತೆಗೆ ವೃದ್ಧಾಪ್ಯದ ಸವಾಲುಗಳನ್ನು ಹಸನ್ಮುಖಿಯಾಗಿ ಎದುರಿಸುವುದೇ ನಿಜವಾದ ಜೀವಮಾನದ ಸಾರ್ಥಕತೆ.
ಯೋಗ್ಯತೆ ಮೀರಿದ ಮನ್ನಣೆ ಮತ್ತು ಸಾಧನೆಯ ಶೂನ್ಯತೆ
ಸಾಮಾಜಿಕ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರಿಗೂ ತಮ್ಮನ್ನು ಇತರರು ಗುರುತಿಸಬೇಕು, ಸನ್ಮಾನಿಸಬೇಕು ಮತ್ತು ಗೌರವದ ಪೀಠದಲ್ಲಿ ಕುಳ್ಳಿರಿಸಬೇಕು ಎಂಬ ಅಪೇಕ್ಷೆಯಿರುತ್ತದೆ. “ನನ್ನನ್ನು ಯಾರೂ ಸರಿಯಾಗಿ ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ, ನನಗೆ ಸಿಗಬೇಕಾದ ಗೌರವ ಸಿಗಲಿಲ್ಲ” ಎಂದು ಕೊರಗುವವರ ಸಂಖ್ಯೆ ಅಪಾರ.
ಆದರೆ, ಹೀಗೆ ಕೊರಗುವ ಮುನ್ನ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ತಮ್ಮ ಸಾಧನೆ ಮತ್ತು ಅರ್ಹತೆ ಎಷ್ಟು ಎಂಬುದನ್ನು ವಸ್ತುನಿಷ್ಠವಾಗಿ ವಿಮರ್ಶಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಿದೆ. ಬರಿಯ ಅಪೇಕ್ಷೆ ಅಥವಾ ಬಯಕೆಯಿಂದಲೇ ಜಗತ್ತು ಯಾರಿಗೂ ಮನ್ನಣೆ ನೀಡುವುದಿಲ್ಲ. ಗೌರವ ಎಂಬುದು ವಿನಂತಿಯಿಂದ ಸಿಗುವ ವಸ್ತುವಲ್ಲ; ಅದು ನಮ್ಮ ಅಸಾಧಾರಣ ಪರಿಶ್ರಮ, ತ್ಯಾಗ ಮತ್ತು ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ಗಳಿಸಬೇಕಾದ ಫಲ. ಸ್ವಂತ ಸಾಧನೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಆತ್ಮಾವಲೋಕನ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳದೆ, ಕೇವಲ ಸಮಾಜದ ಮನ್ನಣೆಗಾಗಿ ಕೈಯೊಡ್ಡುವುದು ಸಲ್ಲದ ಆಸೆಯಷ್ಟೇ ಆಗುತ್ತದೆ.
ಶ್ರೇಷ್ಠತೆಯ ವ್ಯರ್ಥ ಅಹಂಕಾರ
ಶ್ರೇಷ್ಠನಾಗಬೇಕು, ಎಲ್ಲರಿಗಿಂತ ಮುಂದೆ ಇರಬೇಕು ಎಂಬ ಸ್ಪರ್ಧಾತ್ಮಕ ಮನೋಭಾವ ತಪ್ಪಲ್ಲ. ಆದರೆ “ನಾನೇ ಎಲ್ಲರಿಗಿಂತ ಶ್ರೇಷ್ಠ” ಎಂಬ ಅಹಂಕಾರ ಮತ್ತು ಆಡಂಬರದ ಪ್ರದರ್ಶನ ವಿನಾಶಕಾರಿ.
ಇದಕ್ಕೊಂದು ಸುಂದರ ಉದಾಹರಣೆಯೆಂದರೆ – ಬೆಳಗಿನ ಜಾವ ಎಲ್ಲರಿಗಿಂತ ಮುಂಚಿತವಾಗಿ ಏಳುವ ಕೋಳಿ. ಕೋಳಿಯು ತಾನು ಮುಂಜಾನೆ ಎದ್ದು ತನ್ನ ಕರ್ತವ್ಯವನ್ನು ಮೌನವಾಗಿ ನಿರ್ವಹಿಸುವುದನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಗಂಟಲೆತ್ತಿ ಕೂಗಿ ಇತರರ ನಿದ್ರೆಯನ್ನು ಕೆಡಿಸುತ್ತದೆ. ಅಂತೆಯೇ, ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಕೆಲವರು ತಮ್ಮ ಸಣ್ಣಪುಟ್ಟ ಸಾಧನೆಗಳನ್ನೇ ಮಹತ್ತರವೆಂದು ಸಾರಿ ಹೇಳುತ್ತಾ, ಇತರರ ಶಾಂತಿಯನ್ನು ಕದಡುತ್ತಾರೆ. ತಾನು ಶ್ರೇಷ್ಠನೆಂದು ಬೊಬ್ಬೆ ಹೊಡೆಯುವ ಬದಲು, ಮೌನವಾಗಿ ತನ್ನ ಕರ್ತವ್ಯವನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಾ ಸಾಗಿದರೆ, ಆ ಶ್ರೇಷ್ಠತೆಯ ಸೌರಭವೇ ಇತರರನ್ನು ತಲುಪುತ್ತದೆ. ಸದ್ದು ಮಾಡುವ ಕಬ್ಬಿನ ಜಲ್ಲೆಗಿಂತ ಮೌನವಾಗಿ ಸಿಹಿ ನೀಡುವ ಬೆಲ್ಲ ಶ್ರೇಷ್ಠವಲ್ಲವೇ?
ಪರಿಶ್ರಮವಿಲ್ಲದ ಭೋಗ ಮತ್ತು ಪರಾವಲಂಬನೆ
ಆಹಾರ ಎಂಬುದು ಜೀವನದ ಮೂಲ ಅಗತ್ಯ. ನಾಲಗೆಗೆ ರುಚಿಕರವಾದ, ವಿವಿಧ ಭಕ್ಷ್ಯ-ಭೋಜ್ಯಗಳನ್ನು ಸವಿಯಬೇಕು, ನಿತ್ಯವೂ ನವನವೀನ ಚೌತಣವನ್ನು ಉಣ್ಣಬೇಕು ಎಂಬ ಆಸೆ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರಲ್ಲೂ ಇರುತ್ತದೆ.
ಆದರೆ ಇಲ್ಲಿ ಎರಡು ಮುಖ್ಯ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಎದುರಾಗುತ್ತವೆ:
ಆರೋಗ್ಯ ಮತ್ತು ಸಾಮರ್ಥ್ಯ: ತಿಂದದ್ದನ್ನೆಲ್ಲಾ ಸರಿಯಾಗಿ ಜೀರ್ಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ, ಕರಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಶಕ್ತಿ ತನ್ನ ಶರೀರಕ್ಕಿದೆಯೇ?
ದುಡಿಮೆ ಮತ್ತು ಅರ್ಹತೆ: ಅಂತಹ ದುಬಾರಿ ತಿಂಡಿ-ತಿನಸುಗಳನ್ನು ದಿನವೂ ಗಳಿಸುವಷ್ಟು ದುಡಿಮೆ ಅಥವಾ ಪರಿಶ್ರಮವನ್ನು ತಾನು ಮಾಡಿದ್ದೇನೆಯೇ?
ಚೆನ್ನಾಗಿ ದುಡಿಯದೆ, ಕೇವಲ ಬಾಯಿತೆರೆದು ಇತರರ ದುಡಿಮೆಯ ಮೇಲೆ ಬದುಕುವ ಪರಾವಲಂಬಿ ಪ್ರವೃತ್ತಿ ಮಾನವ ಧರ್ಮಕ್ಕೆ ಶೋಭೆಯಲ್ಲ. ಉಣ್ಣುವ ಆಸೆಗಿಂತಲೂ ಅದನ್ನು ಕರಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ದೈಹಿಕ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಮತ್ತು ಅದನ್ನು ಸಂಪಾದಿಸುವ ಸ್ವಯಂ-ಕಾಯಕದ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಅತ್ಯಂತ ಮುಖ್ಯ. ದುಡಿಮೆಯಿಲ್ಲದ ಭೋಗವು ದೇಹಕ್ಕೂ ರೋಗ, ಮನಸ್ಸಿಗೂ ಕಂಟಕ.
ಉಪಸಂಹಾರ
ನಾವು ಬಯಸುವ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಆಸೆಯ ಹಿಂದೆ ನೈತಿಕ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆ ಮತ್ತು ವಾಸ್ತವದ ಅರಿವಿರಬೇಕು. ಮುಪ್ಪನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುವ ಧೈರ್ಯವಿಲ್ಲದೆ ದೀರ್ಘಾಯುಷ್ಯ ಬಯಸುವುದು, ತಪಸ್ಸು ಮಾಡದೆ ಮನ್ನಣೆ ಕೋರುವುದು, ಕರ್ತವ್ಯ ಪ್ರಜ್ಞೆಯಿಲ್ಲದೆ ಶ್ರೇಷ್ಠತೆ ಮೆರೆಯುವುದು ಹಾಗೂ ದುಡಿಯದೆ ರುಚಿಕರ ಊಟದ ಆಸೆ ಪಡುವುದು – ಇವೆಲ್ಲವೂ ಮನಸ್ಸಿನ ಭ್ರಮೆಗಳು.
ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ನಿಜವಾದ ಶಾಂತಿ ಮತ್ತು ಯಶಸ್ಸು ಸಿಗುವುದು ಬಯಕೆಗಳನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸಿ, ನಮ್ಮ ಅರ್ಹತೆಯನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಿಕೊಂಡಾಗ ಮಾತ್ರ. ಸಲ್ಲದ ಆಸೆಗಳ ಬೆನ್ನತ್ತಿ ಭ್ರಮೆಯಲ್ಲಿ ಜೀವಿಸುವ ಬದಲು, ಕಾಯಕ, ತಪಸ್ಸು ಮತ್ತು ಆತ್ಮಾವಲೋಕನಗಳ ಮೂಲಕ ನಮ್ಮ ಜೀವನವನ್ನು ರೂಪಿಸಿಕೊಂಡಾಗ ಪ್ರಕೃತಿಯೇ ನಮಗೆ ಅರ್ಹ ಗೌರವ ಮತ್ತು ಸಾರ್ಥಕತೆಯನ್ನು ಕರುಣಿಸುತ್ತದೆ.